Πρόληψη ώρα μηδέν

Τα Κέντρα Πρόληψης εξαρτησιογόνων ουσιών είναι ένας θεσμός που λειτουργεί τα τελευταία 13 χρόνια και απευθύνεται σε όλους τους κατοίκους της περιοχής δράσης τους.
Έχουν την μορφή μη κερδοσκοπικών εταιριών και συγχρηματοδοτούνται 50% από τον ΟΚΑΝΑ και 50% από φορείς της τοπικής αυτοδιοίκησης.
Σήμερα στη χώρα λειτουργούν 74 Κέντρα Πρόληψης που στελεχώνονται από επαγγελματίες ψυχικής υγείας διαφόρων ειδικοτήτων, εκπαιδευμένους σε ζητήματα Πρόληψης. Τα Κ.Π. αποτελούν το μοναδικό φορέα που έχει ως αποκλειστικό αντικείμενο την πρωτογενή πρόληψη της εξάρτησης και αναπτύσσουν δράσεις:
• στην Α΄ βαθμια και Β΄ βάθμια εκπαίδευση (ομάδες μαθητών, ομάδες εκπαιδευτικών)
• σε γονείς παιδιών προσχολικής, σχολικής και εφηβικής ηλικίας
• σε ομάδες υψηλού κινδύνου (π.χ. μειονότητες, παιδιά που εγκαταλείπουν το σχολείο, παιδιά που κάνουν πειραματική χρήση ουσιών)
• ευαισθητοποίηση και κινητοποίηση φορέων που απευθύνονται σε παιδιά και νέους (πολιτιστικούς, αθλητικούς, κοινωνικούς συλλόγους)
• παροχή συμβουλευτικών υπηρεσιών στο γενικότερο πληθυσμό
• κινητοποίηση εξαρτημένων και των οικογενειών τους για αναζήτηση θεραπείας.
Στόχος της πρόληψης είναι η ενδυνάμωση όλων εκείνων των δεξιοτήτων (αυτοεκτίμηση, επικοινωνία, έκφραση συναισθημάτων, υπευθυνότητα κα) που βοηθούν το άτομο να πάρει την ευθύνη της ζωής του και να κάνει επιλογές κοντά στις ανάγκες και επιθυμίες του, χωρίς να θέτει σε κίνδυνο τη ζωή του.
Όλο αυτό το εγχείρημα σήμερα διανύει μια περίοδο μεγάλων θεσμικών και οικονομικών δυσκολιών που απειλεί την επιβίωση των Κέντρων.
Συγκεκριμένα, η Πολιτεία χρωστάει αυτή τη στιγμή οφειλές από το 2006, ύψους 13 εκατομμυρίων ευρώ, με αποτέλεσμα πολλά Κέντρα να μην ανταποκρίνονται ούτε σε βασικά έξοδα, όπως είναι η μισθοδοσία, το ΙΚΑ, το ενοίκιο, κ.τ.λ. Οι βασικές οφειλές προέρχονται από το δίπολο Υπουργείο Υγείας - ΟΚΑΝΑ ενώ το Υπουργείο Εσωτερικών μέσω της ΚΕΔΚΕ είναι συνήθως συνεπές στις υποχρεώσεις του. Ωστόσο, συχνά - πυκνά αρνείται ή καθυστερεί την καταβολή των οφειλών του προβάλλοντας αυτήν την επιλογή ως μέσο πίεσης στους εταίρους του. Το αποτέλεσμα, βέβαια, για την πρόληψη είναι πάντα το ίδιο καθώς στην πραγματικότητα αυτή είναι που βάλλεται από όλες τις μεριές.
Πίσω, λοιπόν, και πέρα από τις δημόσιες δεσμεύσεις Υπουργείων, Κυβέρνησης και λοιπών αρμοδίων μία είναι η πραγματικότητα: τα Κέντρα Πρόληψης έχουν εγκαταλειφθεί στο έλεος και με μαθηματική ακρίβεια η Πρόληψη στην Ελλάδα οδηγείται σε οριστικό κλείσιμο. Το χείριστο, βέβαια, είναι ο εμπαιγμός όλων των σχετικών - άσχετων προς τους εργαζομένους καθώς το μπαλάκι των ευθυνών κάθε τόσο μετατίθεται από υπουργείο σε υπουργείο, από υπουργείο σε ΟΚΑΝΑ και τούμπαλιν.
Εννοείται πως άμεσα και ανοιχτά δεν θα ακουστεί ποτέ δήλωση τύπου «κλείνει η πρόληψη» καθώς το πολιτικό ρίσκο είναι μεγάλο. Επομένως, θα ακούμε συνεχώς υπουργούς και παρατρεχάμενους να μιλάνε με συγκίνηση για τη μάστιγα της κοινωνίας και για την αδιάλειπτη ευαισθητοποίηση τους στο θέμα. Η αλήθεια, όμως, είναι άλλη και διαφαίνεται έντονα τα 3 τελευταία χρόνια: Η πρόληψη απαξιώνεται συστηματικά καθώς το ανάχωμα που χτίζει στις εξαρτήσεις δεν ενδιαφέρει στην πραγματικότητα κανέναν αρμόδιο. Το δικό τους ενδιαφέρον, αντίθετα, εστιάζεται κυρίως σε ό,τι μπορεί να εντυπωσιάσει και να τους προσδώσει επιφανειακό πολιτικό κύρος. Χρειάζονται κυρίως φανταχτερά αποτελέσματα που θα λειτουργήσουν ως ένα καλό επικοινωνιακό μέσο για να προωθηθούν «επίπλαστες ευαισθησίες» καθώς και η εικόνα μιας αποτελεσματικής πολιτικής στο θέμα των εξαρτήσεων. Εσείς, όμως, που έχετε εδώ και χρόνια ευαισθητοποιηθεί στο θέμα γνωρίζετε καλά πως η αποφυγή ή καταπολέμηση των εξαρτήσεων στη ζωή μας είναι πολλά παραπάνω από νούμερα, χορήγηση συμβουλών ή άλλων υποκαταστάτων.
Επιπλέον δε μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι η πρόληψη δε δουλεύει ή ότι μια αρχική αξιολόγηση έδειξε ότι το κόστος είναι μεγάλο σε σχέση με τα αποτελέσματα. Αντιθέτως το έργο μας αναγνωρίζεται πανευρωπαϊκά και τοποθετούμαστε μαζί με την Αυστρία στις χώρες που έχουν το πιο οργανωμένο και αποτελεσματικό δίκτυο πρόληψης.
Σε αυτήν την προσπάθεια της αντιμετώπισης των εξαρτήσεων κινείται πολλά χρόνια τώρα και με πολύ μεγάλη επιτυχία η ΕΛΠΙΔΑ. Ομολογουμένως, το έργο είναι τεράστιο (καλύπτει όλη την Ανατολική Θεσσαλονίκη και συγκεκριμένα τους Δήμους: Καλαμαριάς, Βασιλικών, Επανομής, Θερμαϊκού, Θέρμης, Μηχανιώνας, Μίκρας και Πανοράματος), οι δημότες μας εμπιστεύονται και η άριστη συνεργασία με τους σχετικούς φορείς πραγματοποιείται κάθε χρόνο αδιάλειπτα.
Ωστόσο, αυτή τη χρονική στιγμή είμαστε σε σύγχυση και δίλημμα. Το καλοκαίρι είναι μια περίοδος που κυρίως σχεδιάζουμε τις νέες δράσεις του έτους. Τα οικονομικά του Κέντρου, όμως, επιτρέπουν τη συνέχιση των δράσεων του Κέντρου έως και τον Σεπτέμβρη. Μετά από εκεί τι; Αναρωτιόμαστε τι δράσεις να οργανώσουμε αν δεν θα υπάρχει η δυνατότητα ούτε για τα βασικά, όπως η παραγωγή ενός φυλλαδίου, η μισθοδοσία του προσωπικού ή η θέρμανση;
Δυστυχώς η απογοήτευση είναι διάχυτη και επηρεάζει απόλυτα τόσο τον καθένα μας ξεχωριστά όσο και την ομάδα ως σύνολο. Προσδοκία μας είναι να ακουστούν οι ανησυχίες μας και να δουν όλοι οι πολίτες την πραγματική και μοναδική αλήθεια που υπάρχει αυτή τη στιγμή ως προς την πρόληψη και το έργο που με τόσο κόπο και ψυχή προσφέρουμε εμείς και συνάδελφοι σε όλη τη χώρα.
Επίσης ζητούμε τη δική σας εμπλοκή μέσα από τις θέσεις που ο καθένας από εσάς κατέχει – είτε ως φορέας εξουσίας είτε ως απλός πολίτης- στηρίζοντας τη προσπάθεια δημοσιοποίησης της κατάστασης που έχει περιέλθει η πρόληψη και ασκώντας πίεση στους φορείς εξουσίας στους οποίους μετέχετε.


Οι εργαζόμενοι
του Κέντρου Πρόληψης ΕΛΠΙΔΑ

Για επιπλέον πληροφορίες:
Τηλ. Επικοινωνίας: 2310 442044, Γεωργία Γκιούρκα
e-mail : kpelpida@otenet.gr, http://kpelpida.gr

Η σύλληψη γιαγιάς μετά το πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο

Ο Δεκέμβρης που μας σημάδεψε

Στις 6 του Δεκέμβρη η αστυνομία σκοτώνει ένα παιδί. Η επίθεση αυτή των μηχανισμών καταστολής του Κράτους δεν είναι πρωτόγνωρη, τα τελευταία χρόνια οι μηχανισμοί αυτοί, με τις μεθόδους τους, εξευτελίζουν, τρομοκρατούν, βασανίζουν, μετανάστες, νέους, πολίτες.

Την ίδια στιγμή η πολιτική εξουσία, αφού εξασφάλισε την ατιμωρησία της για τα μεγάλα οικονομικά σκάνδαλα και την κατασπατάληση του δημόσιου πλούτου , εξαθλιώνει το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας με μισθούς πείνας, με χαμηλές συντάξεις, με ανασφάλιστη και επισφαλή εργασία.

Το «μεμονωμένο» αυτό περιστατικό πυροδότησε μια σειρά από κοινωνικές εκρήξεις. Μαζί με τους μαθητές και τους φοιτητές βγήκαν στους δρόμους και οι εργαζόμενοι. Το «μεμονωμένο» αυτό περιστατικό αποκάλυψε τις βαθιές διαταραχές στις δομές της κοινωνίας.

Είμαστε μία συλλογικότητα των κατοίκων της Καλαμαριάς, ένα κομμάτι του κινήματος που δημιουργείται και αναπτύσσεται σε όλη τη χώρα , ενός κινήματος διαμαρτυρίας και διεκδικήσεων.

Δεν παγιδευόμαστε στα ψευδή διλλήματα της κρατικής εξουσίας και των Μέσων Μαζικής Παραπληροφόρησης.

Ναι καταδικάζουμε το πλιάτσικο. Το πλιάτσικο των ρασοφόρων και των διαπλεκόμενων υπουργών στην δημόσια περιουσία.

Ναι καταδικάζουμε τη βία. Την τυφλή και ωμή βία της κρατικής και παρακρατικής καταστολής που κτυπά τους νέους, τους μετανάστες, τους απεργούς, τους άνεργους.

Διεκδικούμε σήμερα το δικαίωμα στην εργασία, όταν άλλοι παράνομα πλουτίζουν, διεκδικούμε την ανταμοιβή των κόπων και των προσπαθειών μας, όταν άλλοι απολαμβάνουν προνόμια, διεκδικούμε μια αλληλέγγυα κοινωνία, ισονομία και ισοπολιτεία.

Ήρθε η ώρα, επιτέλους, να συναντηθούμε σε δημόσιους χώρους, να εκφραστούμε, να αυτοοργανωθούμε, να διεκδικήσουμε ,να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας, αντιμέτωποι με την ασυδοσία τόσο της κεντρικής όσο και της τοπικής εξουσίας. Η αποτυχία της πολιτικής των επαγγελματιών επιβάλλει να δημιουργήσουμε τώρα τις δικές μας δομές οργάνωσης που θα αποτελούν ψήγματα της κοινωνίας που ονειρευόμαστε.

Απαιτούμε:

· Την άμεση αποφυλάκιση των συλληφθέντων διαδηλωτών.

· Την κατάργηση του τρομονόμου.

· Την κατάργηση του νόμου πλαίσιο για την Παιδεία

· Την κατάργηση του νόμου για το ασφαλιστικό

Καλούμε κάθε κάτοικο της Καλαμαριάς σε πορεία την Τρίτη 30 του Δεκέμβρη στις 19.00 στο Πολιτιστικό Κέντρο της Καλαμαριάς, στον πεζόδρομο.

*γιατί η πλαστή ευδαιμονία των ημερών αυτών, που οι κρατούντες προσπαθούν να καλλιεργήσουν, θα περάσει, τα λαμπιόνια των δέντρων θα σβήσουν, τα προβλήματα και τα αδιέξοδα όμως θα μας πνίγουν και την επόμενη μέρα.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΚΑΛΑΜΑΡΙΑΣ

Η οργή ξεχείλισε

Ενάμιση χρόνο από τον θάνατο του Τόνυ, του Νιγηριανού μετανάστη, στην Καλαμαριά, συνέβη ένα ακόμα περιστατικό δολοφονίας από αστυνομικούς. Η δολοφονία ενός παιδιού, του Αλέξη, στα Εξάρχεια..

Το σύγχρονο κράτος επιτίθεται οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά στο λαό και ΣΚΟΤΩΝΕΙ όποιον τολμήσει να το αμφισβητήσει.

Το κράτος ακόμα και αυτή τη στιγμή αρνείται να αντιληφθεί τα συμπτώματα του σαθρού και νοσηρού οικοδομήματος που έχει δημιουργήσει. Ένα οικοδόμημα που σπαρασσόμενο από οικονομικά και πολιτικά σκάνδαλα, καταφεύγει για την επιβίωσή του στην καταστολή.

Ο περιορισμός των εξαγγελιών της κυβέρνησης στην αποκατάσταση των πληγέντων, καταδεικνύουν την μέθοδο που έχει επιλεχθεί για την “εκτόνωση”. Δεν πρόκειται για φυσική καταστροφή. Και αν η κυβέρνηση προσπαθεί να παραπλανήσει, ο λαός αντιλαμβάνεται, συνειδητοποιεί βαθιά, τις εκφάνσεις αυτής της εξέγερσης, αυτής της συσσωρευμένης οργής που έχουν δημιουργήσει τα οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά αδιέξοδα.

ΔΗΛΩΝΟΥΜΕ, ΣΑΝ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΟΛΙΤΩΝ, ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΜΑΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΥΣ ΕΚΦΡΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΟΡΓΗ ΤΟΥΣ, ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΥΣ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΥΤΑΡΧΙΚΟΤΗΤΑ, ΤΗΝ ΑΥΘΑΙΡΕΣΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟ ΤΗΣ ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ.

Σύλλογος ενεργών πολιτών Καλαμαριάς

«ΔΙΕΞΟΔΟΣ»

Ο ΧΑΤΖΙΔΑΚΗΣ ΓΙΑ ΤΑ ΤΩΡΙΝΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

«...Μια μωβ σκιά Μαΐου ξάπλωσε στον τόπο. Όσα συνέβησαν στα Εξάρχεια και στη Νομική Σχολή. Και στην οδό Σκουφά και Σόλωνος, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους, ενόχλησαν τους Έλληνες πολίτες και αγανάκτησαν τον Τύπο ολόκληρο. Γιατί δεν τους εξολοθρεύουν και δεν τους σπάνε το κεφάλι. Γιατί δεν ρίχνουν δακρυγόνα. Και η Σύγκλητος και οι φοιτητές όλων των παρατάξεων, όλοι αγανακτισμένοι με τα τριάντα - εκατό παιδιά που δεν το βάζουν κάτω, δεν εννοούνε να παραδεχτούν πως η όποια ελευθερία ανήκει μόνο στους αστυνομικούς και τους ηλικιωμένους. Που δεν μπορούν να αντιληφθούν γιατί καταδιώκονται αδιάκοπα, προπηλακίζονται ατελείωτα και συνεχώς υποχρεούνται να δέχονται εξευτελισμούς. Κι ο προπηλακισμός αρχίζει από τον δάσκαλο, τον επιστάτη του σχολείου, από τον οδηγό και τον εισπράκτορα του λεωφορείου, απ' τον καθηγητή και τον δημόσιο λειτουργό ως τον δημόσιο υπάλληλο, από τους αξιωματικούς κι εκπαιδευτές στο κέντρο κατατάξεως ως τον τυχαίο μοτοσικλετιστή της τροχαίας που θα του ζητήσει άδειες, ταυτότητες και πιστοποιητικά. Ως τον γιατρό του νοσοκομείου που θα τον πάνε σηκωτό, ύστερα από τη γροθιά του οργάνου της τάξεως. Και το γνωρίζουμε πολύ καλά.

.

Εξύβριση αρχής - έτσι ονομάζεται η απαίτηση εξηγήσεων. Χειροδικία κατά της αρχής - έτσι είθισται ν' αποκαλείται η ενστικτώδης κίνηση του αμυνόμενου νέου. Και η ιστορία δεν έχει τέλος. Η ανωνυμία και η εισαγγελική αρχή θα του προσφέρει ή μια τραυματική αγανάκτηση ισόβια ή τον επιζητούμενο από την πολιτεία ευνουχισμό του. Αυτή είναι μια καθημερινή πραγματικότητα και δυστυχώς γνησίως ελληνική τα πρόσφατα και τελευταία σαράντα χρόνια - όσα είχα δηλαδή την ευτυχία να ζήσω σαν επώνυμος πολίτης εις τούτον τον ένδοξον κατά τα άλλα τόπον μας.

.

Μια μωβ σκιά Μαΐου σκέπασε την Αθήνα. Κι όμως δεν βρέθηκε ένας δημοσιογράφος, μια εφημερίδα ν' αγανακτήσει και να διαμαρτυρηθεί, να καταγγείλει την αλήθεια για αυτό το τρίγωνο του αίσχους. Σκουφά, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους. Κι άρχισε μια σκόπιμη, ύποπτη κι έντεχνη σύγχυση τριών ασχέτων μεταξύ των περιπτώσεων. Οι νεαροί των Εξαρχείων να παρουσιάζονται ίδιοι με τους αλήτες των γηπέδων, τους επονομαζόμενους χούλιγκανς, και επιπλέον να καλλιεργείται η εντύπωση στην κοινή γνώμη, με στήλες ολόκληρες των θλιβερών εφημερίδων μας, ότι οι νέοι αυτοί, οι αναρχικοί, είναι οι βομβιστές και ίσως οι πιθανοί δράστες των δολοφονιών ή εμπρησμών. Και φυσικά, όταν με το καλό τελειώσει η δίωξη των εκατό, σαράντα ή είκοσι παιδιών και η όλη επιχείρηση στεφθεί μ' «επιτυχία», να πάρει τις διαστάσεις ενός πραγματικού θριάμβου... κατά του εγκλήματος. Την ίδια ώρα που δολοφονούνται εκδότες και οι δολοφόνοι δεν ανευρίσκονται. Δολοφονούνται πολίτες και οι δολοφόνοι δεν αποκαλύπτονται. Πεθαίνουν νέοι από ξυλοδαρμούς και οι δράστες κυκλοφορούν ανενόχλητοι και, τέλος, δεν ...ανακαλύπτονται.

.

Την ίδια ώρα η πολιτεία αγανακτεί διότι υπάρχουν μερικά ζωντανά της κύτταρα που αντιδρούν άτεχνα, ανοργάνωτα, ίσως μ' αφέλεια, σ' όλην αυτή την οργανωμένη κρατική ασχήμια, αντί να βλογάμε τον Θεό που βρίσκονται ακόμη μερικοί που δεν συνήθισαν στην «παρουσία του τέρατος». (...) Κορίτσια κι αγόρια με γυαλιά, έτσι καθώς κοιτάτε με απορία κι αγανάκτηση για ό,τι συμβαίνει γύρω σας, είμαι μαζί σας. Και σας αγαπώ.»

Άρθρο του Μάνου Χατζιδάκι για τα επεισόδια που έγιναν τον Μάιο του 1986….

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Το Τέταρτο".

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ

Η μισή μας καρδιά στην Π. Ράλλη βρίσκεται...

Το σχέδιο σήμερα περιελάμβανε νέους χειρισμούς. Η ουρά πολλών εκατοντάδων μεταναστών στην Σαλαμινίας είχε κοπεί στη μέση από την αστυνομία με την προτροπή προς το δεύτερο κομμάτι να φύγει γιατί δεν πρόκειται να εξυπηρετηθεί. Έχει γίνει αντιληπτό πλέον ότι το κράτος κάθε Παρασκευή "πειραματίζεται" στην προσπάθειά του να χειριστεί αυτή την δύσκολη κατάσταση.

Οι αλληλέγγυοι/ες μαζί με τους μετανάστες προχώρησαν στις 8 το βράδυ στον αποκλεισμό της Π. Ράλλη με αιχμή την απεργία πείνας των μεταναστών στα Χανιά. Το αίτημα των απεργών πείνας για "άσυλο σε όλους" δεν μπορεί παρά να συμπληρώνεται και να ενισχύεται από τους μετανάστες της μητρόπολης στο σημείο εκείνο ακριβώς όπου συντελείται το ίδιο διακύβευμα.


Αυτή τη φορά υπήρχε μεγαλύτερη δυναμική στο δρόμο και μια αποφασιστικότητα που φαίνεται να λειτουργεί αθροιστικά τόσο όσον αφορά από τη μιά πλευρά την οργή τους για την κρατική κοροϊδία και τον ρατσιστικό εξευτελισμό που υφίστανται κάθε εβδομάδα, όσο και από την αντίθετη πλευρά την εμπιστοσύνη προς τους ντόπιους αλληλέγγυους/ες. Φωτιές, οδοφράγματα, μένος.


Ο αποκλεισμός του δρόμου κρατήθηκε μέχρι τις 10 περίπου, μετά μαζεύτηκαν τα πανώ αλλά παρ' όλ' αυτά δεκάδες μετανάστες συνέχισαν τον αποκλεισμό.
Μερικές εκατοντάδες μέτρα πιο κει στην Πέτρου Ράλλη μια εφημερίδα "free press" διοργάνωνε πάρτι με την συμμετοχή των Stereo Nova που προφανώς επανασυνδέθηκαν μετά από πολλά χρόνια ίσως για αυτή τη βραδιά και μόνο. Οι διοργανωτές περίμεναν 7-10.000 κόσμο. Ορδές λοιπόν θεατών αναγκάστηκαν να περάσουν με τα πόδια ανάμεσα από τα οδοφράγματα. Η εικόνα ήταν θλιβερή...


Γύρω στις 11 οι μετανάστες άνοιξαν και πάλι το πανώ για να αποκαταστήσουν την πολιτικότητα του αποκλεισμού προσπαθώντας να περάσουν την αποφασιστικότητα των αιτημάτων τους προς τους εκατοντάδες διερχόμενους.


Μια ακόμη Παρασκευή... Η αλληλεγγύη μας είναι επίμονη. Αμέριστη. Η πληγή της Π. Ράλλη παραμένει ανοιχτή. Το μεγάλο ριζοσπαστικό διακύβευμα είναι αυτή η πληγή να χαίνει στο σώμα του Κράτους κι όχι των μεταναστών...


Οι μετανάστες φωνάζουν για "το άσυλο και τα χαρτιά" την ώρα που το περιώνυμο φιλοθεάμον κοινό των stereo nova διασχίζει αμέριμνο τα οδοφράγματα βαδίζοντας ακάθεκτο προς την περιπόθητη βραδιά...

ΑΝΑΤΥΠΩΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΜΠΛΟΓΚ

http://anarxikoiaigaleo.blogspot.com/

ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ-ΕΞΑΡΤΗΣΕΙΣ

Είναι δεδομένο ότι το πρόβλημα των εξαρτήσεων είναι πια τεράστιο και ταλανίζει όλο και περισσότερο την ελληνική κοινωνία. Ένα πρόβλημα σύνθετο, ιδιόμορφο με πολλές επιπτώσεις στην δομή της και πολύ φοβόμαστε και στην εξέλιξή της.

Η πρόληψη, η διαδικασία της απεξάρτησης και τέλος η επανένταξη, είναι οι επιμέρους παράμετροι, κάθε ένας με το ειδικό του βάρος που οριοθετούν την οποιαδήποτε προσπάθεια προσέγγισης και αντιμετώπισης του προβλήματος συνολικά. Είναι βέβαιο ότι θα απαιτηθεί πολύ προσπάθεια, είναι δεδομένο ότι η οικονομική συνιστώσα θα αποτελέσει τροχοπέδη, οι φορείς θα έχουν αντικρουόμενες και συχνά διιστάμενες απόψεις. Πολλοί σηκώνουν ήδη τα χέρια τους ψηλά. Και όλο και περισσότεροι νέοι άνθρωποι, καθημερινά εμπλέκονται σ΄ ένα φαύλο κύκλο με δεδομένη πορεία.

Το περιοδικό ΑΥΛΑΙΑ είναι ένας φορέας πολιτισμού της καθημερινότητας που βίωσε το πρόβλημα στην τραγικότερη διάστασή του. Ο θάνατος ενός νέου ανθρώπου είναι πάντα μια συγκλονιστική εμπειρία. Μια εμπειρία που επανατοποθετεί τις προτεραιότητες και επαναχαράζει την διαδρομή.

Έχουμε αποφασίσει ότι ο εφησυχασμός δεν μπορεί να είναι στάση ζωής.

Πρέπει να κινητοποιηθούμε, να δώσουμε μάχες, να υιοθετήσουμε καινούργιες πρακτικές στις αντιλήψεις και αυτές να τις κοινωνήσουμε σε όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο. Να συμβάλλουμε λίγο ή πολύ στην μεγαλύτερη συνειδητοποίηση ενός κόσμου που είτε προσπαθεί να εξορκίσει το κακό, είτε στρουθοκαμηλίζει πιστεύοντας ότι αυτό το «κακό» δεν θα χτυπήσει και την δική του πόρτα.

Στα πλαίσια αυτά την Κυριακή 7 Δεκεμβρίου στο θέατρο «ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ» στην Καλαμαριά προχωράμε στην διοργάνωση μιας ημερίδας που απευθύνεται σ΄ όλους εκείνους που επιθυμούν να πληροφορηθούν ότι υπάρχει σχετικά με την απεξάρτηση, την αντιμετώπιση της, τα προγράμματα και την φιλοσοφία τους, τις μεθοδολογίες, τις παραμέτρους της παρεμβατικότητας εξαιτίας της χρήσης των ουσιών, την θέση των θεσμικών φορέων.

Το πρόγραμμα της ημερίδας έχει ως εξής:

Κυριακή 7 Δεκεμβρίου

ώρα 11:00-14:00 Θέμα: «Απεξάρτηση: Μύθοι και πραγματικότητα».

Ομιλητές :

Ματθαίος Τσούγκας: Αν. καθηγητής ιατροδικαστικής, Ιατρική σχολή Α.Π.Θ

Μανώλης Λαμτσίδης: Πρόεδρος δικηγορικού συλλόγου Θεσσαλονίκης

Κων/νος Γασγαλίδης : Ψυχίατρος- συντονιστής υπηρεσιών ΟΚΑΝΑ Β. Ελλάδος

Παναγιώτης Γεωργάκας: Επιστημονικός υπεύθυνος του Π.Ε.Θ.Ε.Α «ΑΡΓΩ»

Φαίδων Καλοτεράκης: Ειδικός βοηθός- διευθυντής Κ.Θ.Ε.Α

Σωτήρης Λαΐνάς: Υπ’ διδάκτορας ψυχολογίας Α.Π.Θ- Υπεύθυνος Π.Π.Α

Μέλος της συντονιστικής επιτροπής Δημοσιών σχέσεων των Ν.Α

ώρα 18:00-21:00 Θέμα: «Επί των τύπων των ήλων».

Βιωματικές αφηγήσεις νέων ανθρώπων που είχανε την δύναμη να πολεμήσουν….και να κερδίσουν την μάχη να κερδίσουν τη ζωή.

Στη διάρκεια της ημερίδας στο φουαγιέ του θεάτρου θα υπάρξει έκθεση υλικού από τα αρχεία του περιοδικού ΑΥΛΑΙΑ σχετικά με το θέμα.

Με δεδομένη την ευαισθησία σας στο παραπάνω θέμα, θα παρακαλούσαμε όπως συμμετέχετε στην ημερίδα με θέμα: «Απεξάρτηση Μύθοι και πραγματικότητα» και να συμβάλλετε έτσι στον γόνιμο προβληματισμό που επιθυμούμε να αναπτυχθεί.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: ΔΑΙΝΑ ΑΣΠΑ ΤΗΛ: 2310-414408 ΚΙΝ: 6947-307551.

Θεσσαλονίκη Ριζούντος 58, Τ.Κ.551 32 Καλαμαριά – Τηλ. 2310 414408/2310 416025 Fax: 2310 414468

e-mai:avlaiateam@gmail.com

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΔΙΗΜΕΡΙΔΑ

ΘΕΜΑ: «Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ»

Σάββατο 29 και Κυριακή 30 Νοεμβρίου 2008 στο Θέατρο του 1ου Γυμνασίου και Λυκείου Καλαμαριάς στην οδό Χηλής.

Η «Διέξοδος», σύλλογος ενεργών πολιτών της Καλαμαριάς, μέρος η ίδια της «Κοινωνίας των Πολιτών», επιχειρεί να συνεισφέρει στον προβληματισμό και την αναζήτηση ενός ορισμού αυτού του «ποικιλόμορφου και ετερογενή τομέα, με διαφορετικούς στόχους», αυτής της «σφαίρας ελεύθερης και αυτόνομης δράσης των πολιτών».

Συζητά και διερευνά τον ρόλο της «Κοινωνίας των Πολιτών» στη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα. Τη σχέση που διαμορφώνεται και εξελίσσεται ανάμεσα στην «Πολιτική Κοινωνία»-Κράτος και την «Κοινωνία των Πολιτών». Τη συμμετοχή της στη διαμόρφωση πολιτικών τόσο σε εθνικό, ευρωπαϊκό αλλά και διεθνές επίπεδο.

Στην προσπάθεια της αυτή, καλεί για να φιλοξενήσει στην Καλαμαριά, εκπροσώπους Συλλόγων, Οργανώσεων, Κινήσεων και Πρωτοβουλιών Πολιτών, Μ.Κ.Ο. και Πολίτες, για έναν από κοινού προβληματισμό, σε ένα πεδίο με ιδιαίτερη εννοιολογική ρευστότητα αλλά και πολυάριθμα σημεία αναφοράς.

Στη συζήτηση της πρώτης ημέρας με θέμα : «Πολιτική Κοινωνία» και «Κοινωνία των Πολιτών»: Μία σχέση –πεδίο σύγχρονου προβληματισμού» θα συμβάλλουν οι :

Ντίνα Θεοφιλίδου ,εκπρόσωπος της «Άρσις»

Γιάννης Μπουτάρης, επικεφαλής της Δημ. Κίνησης «Πρωτοβουλία για τη Θεσσαλονίκη»

Νίκος Νικήσιανης, εκπρόσωπος της «Αντιρατσιστικής Πρωτοβουλίας»

Μπάμπης Παπαϊωάννου, μέλος του Δ.Σ. της Fair Trade Hellas

Μιχάλης Τρεμόπουλος, εκπρόσωπος της Οικολογικής Κίνησης Θεσσαλονίκης, Νομ. Σύμβουλος

Νίκος Φωτίου, μέλος του δικτύου Ανεξάρτητων Αυτοδιοικητικών Κινήσεων.

Τη συζήτηση θα συντονίσει ο Στρατής Μαυραγάνης, δικηγόρος, μέλος της «Διεξόδου»



Τις θεματικές ενότητες των εργαστηρίων της δεύτερης ημέρας θα συζητήσουν και θα επεξεργασθούν οι ΜΚΟ, τα κινήματα, οι τοπικοί σύλλογοι αλλά και πολίτες που θα δηλώσουν συμμετοχή.

Ο ρόλος της κοινωνίας των πολιτών(1)

ΑΝΑΛΥΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ

1η ημέρα Σάββατο 29 Νοεμβρίου 19.00
Θέμα συζήτησης: «Πολιτική Κοινωνία» και «Κοινωνία των Πολιτών»: Μία σχέση –πεδίο σύγχρονου προβληματισμού.
«Η Κοινωνία των Πολιτών»:
• δρα συναινετικά και συμπληρωματικά προς αυτήν της «Πολιτικής Κοινωνίας»-«Κράτος»;
• ποιο ρόλο αναζητά στην σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα;
• ποιες οι δυνατότητές της να προχωρήσει σε μία υπέρβαση των ήδη διαμορφωμένων σχέσεων και ρόλων της;

2η ημέρα Κυριακή 30 Νοεμβρίου 18.00
Οργάνωση τριών εργαστηρίων.
Θέματα εργαστηρίων με την συμμετοχή ΜΚΟ, κινημάτων, τοπικών συλλόγων αλλά και πολιτών που θα δηλώσουν συμμετοχή.

1. Η δράση της «Κοινωνίας των Πολιτών» για την προστασία του Περιβάλλοντος (ΜΚΟ και ευθύνη των πολιτών).
• Προσανατολισμοί και αποτελέσματα δράσεων.
• Ενεργοποίηση-ευαισθητοποίηση πολιτών.
• Αναζήτηση κοινών δράσεων

2. «Κοινωνική πραγματικότητα και Κινήματα».
• Οι παράγοντες που συνθέτουν την κοινωνική πραγματικότητα γεννούν και διαφοροποιούν τους τομείς στους οποίους αναπτύσσεται η Κοινωνία των Πολιτών;
• Η δράση και η θεματολογία των κινημάτων χειραγωγούνται ή αναπτύσσονται αυτόνομα –ανεξάρτητα;

3. Συλλογικότητες των τοπικών κοινωνιών.
• Ο ρόλος των πολιτιστικών συλλόγων.
• Κινήσεις και πρωτοβουλίες κατοίκων υπεράσπισης τοπικών ζητημάτων-Στόχοι-Συσπείρωση-Αποτελέσματα.


Η 2η ημέρα θα ολοκληρωθεί με την παρουσίαση των αποτελεσμάτων των εργαστηρίων, στις 21.00 και θα ακολουθήσει πάρτυ στο καφέ “Ανατολικό” στην Καλαμαριά, με ζωντανή μουσική.

Υπεύθυνη επικοινωνίας: Παπαθεοδοσίου Ελένη
Τηλέφωνο επικοινωνίας : 6947705491
e-mai: el_papateo@yahoo.com

Ο ρόλος της κοινωνίας των πολιτών(2)

Έντυπο για τη δήλωση συμμετοχής


Ονοματεπώνυμο συμμετέχοντος



Φορέας που εκπροσωπείτε (αν υπάρχει)



Εργαστήρι /α στα οποία ενδιαφέρεστε να συμμετέχετε



Τηλέφωνο ή/και e-mail για την επικοινωνία μας μαζί σας

SOS - ΟΠΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΣ

http://lyk-mous-thess.thess.sch.gr/synhgoros/samson.htm

Θα αντιδράσει ποτέ κανείς;

Κάποτε πίστευα πως εμείς οι Έλληνες είμαστε λαός μαχητικός και παλεύουμε για τα δικαιώματά μας.

Ειδικά το διάστημα που έτυχε να ζήσω στο εξωτερικό έδινα φανταστικό προβάδισμα γενναιότητας στους συμπατριώτες μου σε σύγκριση με τους «θετούς συμπατριώτες».

Μεγαλώνοντας και γυρίζοντας στην πατρίδα σκέφτηκα πως μάλλον η πλύση εγκεφάλου που είχα φάει μικρή για τα περί απογόνων του Μ. Αλέξανδρου και της Μπουμπουλίνας μου είχε θολώσει την κρίση.

Με λύπη μου ενστερνίστηκα μια διαφορετική θεωρία στη προσπάθειά μου να εξηγήσω αυτά που γίνονται. Το κατάλοιπο του υποτακτικού ραγιά, το δε μιλώ ακολουθώ και υπακούω και αν παρακούσω θα το κάνω στη ζούλα, έχει περάσει μάλλον στο DNA μας και μας οδηγεί από μόνο του.

Έτσι εξηγώ το θάψιμο των «άλλων» από πίσω και την επικρότηση από μπροστά.

Έτσι εξηγώ που βρίζουμε την κυβέρνηση και την ξαναψηφίζουμε.

Έτσι εξηγώ που παίρνουμε συντάξεις των 300 ευρώ και είμαστε περήφανοι αν πάρουμε 600.

Έτσι εξηγώ που κοπανιόμαστε στη δουλειά για να εξασφαλίσουμε τα απαραίτητα.

Έτσι εξηγώ που πληρώνουμε πιο πολλά από τους Βορειοευρωπαίους για το φαϊ μας.

Αντιγράφω από τον Αγγελιοφόρο της Κυριακής 11/11/2007.

Στελέχη της ΚΕΠΚΑ (Κέντρο Προστασίας Καταναλωτών) σύγκριναν τιμές από τα ίδια βασικά προϊόντα στις Βρυξέλλες και στη Θεσσαλονίκη.

Στις Βρυξέλλες επισκέφτηκαν ένα «καλό» Σ/Μ στη πλαζ Λουίζ (τη πιο in περιοχή, σαν να λέμε Πανόραμα) και στη Θεσσαλονίκη ένα λαϊκό γειτονικό Σ/Μ.

Ας δούμε τι διαπίστωσαν.

Βρυξέλλες - Θεσσαλονίκη

Μαρούλι 0,69-1,39

Αχλάδια 0,95 -1,35

Καρότα 0,59 -0,85

Πορτοκάλια 1,00- 1,39

Ψωμί τοστ 2,36 - 3,67

Κοτόπουλο 2,45 -4,23

Μοσχάρι 7,95 - 8,99

Γιαούρτι Ελλ. 5,93- 6,00

Γάλα πλήρες 1,25 -1,41

Τυρί Γκούντα 3,79- 8,89

Ηλιέλαιο 1,56 - 2,5

6 Αυγά 1,29 - 1,44

Σαμπουάν 2,39- 3,82

Οδοντόκρεμα 1,96- 2,95

Καθαριστικό 2,62 -4,42

Και για να μην έχουμε απορίες τα παιδιά της ΚΕΠΚΑ τσέκαραν τιμές για τα ίδιας μάρκας προϊόντα.

Αυτά φίλοι απόγονοι του Μέγα Αλέξανδρου.

Βάσω

Ασφαλιστικό και όχι μόνο

Πόσες φορές έχετε δει εκπροσώπους των δυο μεγάλων κομμάτων στα κανάλια να μιλάνε για την «επιβίωση» του ΙΚΑ και για την ανάγκη αλλαγών στο ασφαλιστικό σύστημα που ισχύει μέχρι σήμερα;

Πόσες φορές ακούσαμε αυτούς τους εκπροσώπους του νεοφιλελευθερισμού να μιλάνε για την ανάγκη μετατόπισης του βάρους της επιβίωσης των ασφαλιστικών ταμείων στις πλάτες των εργαζομένων;

Εδώ ας κάνουμε μια επισήμανση:

• Το γεγονός ότι λειτουργούν κατ αυτό τον τρόπο τα ασφαλιστικά ταμεία είναι ευθύνη του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ μιας και αυτοί κυβερνάνε αυτόν τον τόπο σχεδόν από πάντα.
• Καμιά ευθύνη δεν φέρουν οι εργαζόμενοι για την κατάντια των ταμείων γιατί όταν σχεδιαζότανε ο τρόπος λειτουργίας των ποτέ δε ρωτήθηκαν για αυτόν.
• Όταν μιλάνε για κακοδιαχείριση των ταμείων απευθύνονται στους διοικητές τους που σχεδόν από πάντα είναι ΠΑΣΟΚΟΙ και ΝΔ.

Με ποια λογική λοιπόν ζητάνε να πληρώσουν οι εργαζόμενοι το έλλειμμα των ταμείων;

Με ποια λογική βέβαια και οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα ψηφίζουν και εκλέγουν αυτούς που τους καταδικάζουν σε συντάξεις στα 65 κτλ;

Και το κυριότερο συμπέρασμα που προέκυψε τις τελευταίες μέρες. Για το έλλειμμα στο ΙΚΑ ευθύνεται κατά 100% το κράτος μιας και δεν πληρώνει εδώ και χρόνια τις εισφορές που οφείλει να πληρώσει από τις ασφαλίσεις των δημοσίων υπαλλήλων.

Έχουμε δηλαδή ένα κράτος που λέει πως το ΙΚΑ επειδή είναι κρατικό δε μπορεί να λειτουργήσει ομαλά ενώ την ίδια στιγμή αντί να πληρώνει το ίδιο τις εισφορές του ως όφειλε, κάνει την πάπια και ζητάει από τους εργαζόμενους των 500ευρώ να βγάλουν το φίδι από την τρύπα.

Υ.Γ.1 Για να γίνεις υπουργός οικονομίας σπουδάζεις οικονομικά. αλλά από την άλλη το να μην πληρώνεις κάτι που χρωστάς και να μεταθέτεις το προσωπικό σου χρέος σε άλλους δε χρειάζονται ιδιαίτερες σπουδές. Με αυτή την μπακαλοτεφτερική λογική δε χρειάζεται να είσαι έξυπνος ή σπουδαγμένος για να γίνεις υπουργός. Φτάνει να καταλάβεις την εξουσία και μετά κάνεις ότι σου καπνίσει.

Υ.Γ.2 Κατ αυτήν την έννοια δεν είναι τυχαίο που τους υπουργούς των οικονομικών τους αποκαλούν τσάρους. Αφού κάνουν ότι θέλουν και δε δίνουν λογαριασμό σε κανέναν.

Υ.Γ.3 Υποτίθεται εκλέγεις μια κυβέρνηση για να βρίσκει λύσεις στα προβλήματά σου και όχι να σου φορτώνει καινούρια.

Υ.Γ.4 Υποτίθεται γίνεσαι δημοσιογράφος για να δημοσιοποιείς τα μέγιστα προβλήματα του τόπου. Την στιγμή που εδώ αποκαλύπτονταν τα χρωστούμενα του ελληνικού κράτους στο ΙΚΑ (που αν αποπληρωθούν δε συντρέχει λόγος επιβίωσης του ταμείου) το σύνολο των καναλιών (μεγάλων –μικρών, τοπικών και εθνικής εμβέλειας) είχανε πρώτο θέμα τη σύγκρουση μιας παραδοσιακής οικογένειας πολιτικών (που έχει γαντζωθεί στην εξουσία από την δεκαετία του 40) ενάντια σε μια ανερχόμενη οικογένεια πολιτικών που θέλει και αυτή να εκμεταλλευτεί τον λαό λιγουλάκι. Αυτό λέγεται ανεξάρτητη ενημέρωση.

Υ.Γ.5 Οι ΠΑΣΟΚΟΙ όσο ήταν κυβέρνηση αυτό –παρουσιάζονταν ως ρεαλιστές και πρότασσαν τον «αποκεφαλισμό» των εργατών –αγροτών σαν το εργαλείο που θα λύσει τα προβλήματα της χώρας ενώ τώρα σαν αντιπολίτευση και μάλιστα ισχνή, αυτό–παρουσιάζονται σαν αριστεροί τσέ γκεβάρες και προσπαθούν να μας πείσουν πως συμπαρατάσσονται μαζί με τον λαό.

Υ.Γ.6 Λένε πως ο κάθε λαός έχει τους πολιτικούς που του αξίζει. Αυτό συμβαίνει και εδώ αφού παρά την μείωση των ποσοστών των δυο μεγάλων κομμάτων ο λαός επέλεξε να τους βγάλει πάλι στην πρώτη δυάδα ενώ γνωρίζει τα μέτρα που σχεδιάζανε προεκλογικά εναντίον του.

Υ.Γ.7 Μιλάμε για άνοδο της αριστεράς κτλ, κτλ, κτλ, για άνοδο του λαού πότε θα μιλήσουμε; Δηλαδή για μορφές αυτό–οργάνωσης των ίδιων των πολιτών που θα αποτελούν ακηδεμόνευτες ριζοσπαστικές μορφές πίεσης προς πάσα εξουσία και κόμμα (κυβερνητικό και μη). Όπως λένε, η εξουσία έχει ένα σχέδιο πάντα και το θέτει σε εφαρμογή, σε αντίθεση με τους εργαζόμενους που τρέχουν πίσω από την επικαιρότητα.

Υ.Γ.8 Για τέλος μια απορία: Με το που ξέσπασε ο «εμφύλιος» στο ΠΑΣΟΚ, γιατί σπεύσανε όλα τα μυαλά του νέο-φιλελευθερισμού και της συντηρητικής παράταξης να επισείσουν την προσοχή δηλώνοντας πως δεν θέλουν διάλυση του ΠΑΣΟΚ; Τι συμβαίνει ρε παιδιά; Προεκλογικά το ΠΑΣΟΚ έλεγε ντου να φύγει η κακιά δεξιά και μετεκλογικά ο Μητσοτάκης στηρίζει την άποψη που θέλει ένα ενωμένο και δυνατό ΠΑΣΟΚ;

ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ

cmd

καλοκαίρι στην Καλαμαριά

Στην Καλαμαριά, όπως κάθε Σάββατο βράδυ οι δρόμοι πλημμύρισαν κόσμο. Άλλωστε ήταν τέλη Αυγούστου και το πέρας της καλοκαιρινής περιόδου πλησίαζε και ο καθένας προσπαθούσε να «ρουφήξει» όσο πιο πολύ μπορούσε από αυτό πριν την έλευση του χειμώνα. Μόνο που αυτό το Σαββατόβραδο δε θα ήταν σαν όλα τα άλλα. Δε θα έμοιαζε σε τίποτα με τα κλασσικά καλοκαιρινά βράδια.

Την ήρεμη και ζεστή , υγρή νύχτα του Αυγούστου ήρθαν να ταράξουν μια σειρά από περιστατικά. Ένας Αφρικανός μικροπωλητής αντιγραμμένων (δηλαδή φτηνών) cd, ένα κλασσικό κυνηγητό από αστυνομικούς με πολιτικά, το καταφύγιο του σε παρακείμενη καφετέρια, το πέσιμο του από το παράθυρο του πρώτου ορόφου(εκπαραθύρωση το λέγανε παλιά)και ο θάνατος.

Ξαφνικά, ο πεζόδρομος της Καλαμαριάς που έσφυζε από ζωή γνώρισε τον θάνατο.

Οι εξελίξεις λίγο πολύ γνωστές σε όσους ζουν στην πόλη αυτή. Αμέσως σπεύδουν φίλοι Αφρικανοί του μικροπωλητή, του Τόνυ, στο σημείο όπου σκοτώθηκε. Αμέσως τα νέα ταξιδεύουν σε όλη την πόλη και μαζεύεται από κάθε σημείο της Σαλονίκης κόσμος που ενώνεται μαζί με νέους της Καλαμαριάς. Η οργή περισσεύει και αυτό γιατί η απάντηση στα αίτια του θανάτου είναι γνωστή. Το Cd αξίζει περισσότερο από μια ζωή.

Σε μια εποχή που ο κόσμος δεν έχει λεφτά, οι Αφρικανοί πουλάνε φτηνά cd και αυτό δεν αρέσει ούτε στις πολυεθνικές και από ότι φαίνεται ούτε στους καλλιτέχνες.

Ήταν άραγε αναμενόμενο ότι θα φτάναμε εδώ που φτάσαμε;

Πριν 10 περίπου χρόνια θυμόμαστε όλοι γνωστή Νο 1 τραγουδίστρια να επιτίθεται μπροστά στις κάμερες τηλεοπτικού σταθμού σε μικροπωλητές cd μέσα στα πανεπιστήμια. Αλλά και τα τελευταία τουλάχιστόν δυο χρόνια οι προπηλακισμοί και τα μαζέματα από τον πεζόδρομο των Αφρικανών μικροπωλητών ήταν γεγονός αδιαμφισβήτητο μιας και συνέβαιναν μπροστά στα μάτια απλού κόσμου. Με όλο αυτό το background πώς να μην καταλήξει η κατάσταση εδώ που κατέληξε;

Σάββατο βράδυ. Ο Τόνυ κείτεται νεκρός στον πεζόδρομο. Επίσημη εκδοχή της αστυνομίας πως έπεσε μόνος του…

Νέοι από όλες τις γωνιές της πόλης ενώνονται μαζί με Καλαμαριώτες και τους Αφρικανούς και ξεκινάνε συγκρούσεις με τα ΜΑΤ που σπεύδουν στην περιοχή.

Ακόμα και ο ουρανός εκείνο το ζεστό βράδυ άνοιξε και άρχισε να βρέχει.

Το επόμενο πρωί βρίσκει όλους τους απλούς Καλαμαριώτες συγκλονισμένους. Επισκέπτονται από εκείνο το πρωί και για μέρες το σημείο που σκοτώθηκε ο Τόνυ και καταθέτουν ένα λουλούδι, ένα δάκρυ, ένα «γιατί»…

Για μέρες ο πεζόδρομος γίνεται το σημείο αναφοράς όλης της πόλης. Μια Καλαμαριώτισσα δηλώνει στην τηλεόραση «μπορεί τα παιδιά να λένε μαύρους, αλλά εμένα μαύρισε η ψυχή μου με αυτό που έγινε».

Εκείνη την περίοδο αν υπήρχε ένας μετρητής που μετρούσε την διάθεση του κόσμου στην Καλαμαριά αυτή θα ήταν κάτω από το μηδέν. Επίσης να υπήρχε ένας μετρητής που μετρούσε την αλληλεγγύη αυτή θα ήταν πάνω από τα επιτρεπτά όρια που θέτουν οι εκάστοτε εξουσίες.

Η γειτονιά μας θύμιζε παλιές εποχές. Τότε που ο κόσμος ήταν ένα κουβάρι και δε έμοιαζε με την ιδιώτευση του σήμερα. Και όλοι λέγανε στα «πηγαδάκια» χαρακτηριστικά : «έπρεπε να γίνει κάτι τόσο άσχημο για να ενωθεί όλος αυτός ο κόσμος;».

Στην Καλαμαριά ζούνε πρόσφυγες από τον Πόντο, την Μικρά Ασία, την τέως Σοβιετική Ένωση κτλ γι αυτό και το στοιχείο της φιλοξενίας είναι έντονο εδώ. Ο τόπος που δέχτηκε τους παππούδες μας την δεκαετία του 20 το χει στη μοίρα του να φιλοξενεί αυτούς που τον επισκέπτονται. Αλλά έχει και ένα χαρακτηριστικό να κάνει τους φιλοξενούμενους να νιώθουνε και να γίνονται Καλαμαριώτες.

Καλαμαριώτης ήταν και ο Τόνυ, όπως και τα υπόλοιπα παιδιά που ζούνε και εργάζονται εδώ στην περιοχή. Καλαμαριώτης, Νιγηριανής καταγωγής, όπως ακριβώς λέμε πως υπάρχουν Καλαμαριώτες ποντιακής καταγωγής, Μικρασιατικής καταγωγής ή από άλλα μέρη της Ελλάδας και όχι μόνο.

Το δεύτερο περιστατικό που σημάδεψε το καλοκαίρι που μας πέρασε ήταν οι φωτιές που ξεσπάσανε στα τέλη Αυγούστου σε Πελοπόννησο και Εύβοια. Μεγάλες εκτάσεις γης καιγόντουσαν για μέρες και ο κρατικός μηχανισμός ήταν απών. Σ αυτό το σημείο καλό είναι να κάνουμε μια παρένθεση για να πούμε τα εξής:

· η κυβέρνηση στην προσπάθεια της να εξοικονομήσει λεφτά μείωσε φέτος το προσωπικό των ήδη κακοπληρωμένων συμβασιούχων δασοπυροσβεστών. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να μη φτάνει το προσωπικό να σβήσει τις φωτιές αφήνοντας έτσι την μοίρα τους ολόκληρα χωριά- για να μη πούμε ευρύτερες περιοχές.

· Από την άλλη μεριά, αυτοί που έβαλαν τις φωτιές είχανε πολύ καλή πληροφόρηση για τις κινήσεις των πυροσβεστών. Για παράδειγμα με το που άδειασε η Εύβοια από τους πυροσβέστες(που σπεύδανε προς βοήθεια στην Πελοπόννησο) τότε βάλανε σε πολλά και διαφορετικά μέτωπα του νησιού φωτιές.

Το εκπληκτικό γεγονός που αναδύθηκε μέσα από τι συμφορά των πυρκαγιών και τους δεκάδες νεκρούς που άφησε αυτή πίσω της είναι πως οι ίδιοι οι κάτοικοι των πληγέντων περιοχών μπροστά στον κίνδυνο της φωτιάς και της έλλειψης βοήθειας από τον κρατικό μηχανισμό αυτό – οργανώθηκαν και αμύνθηκαν μπροστά στη φυσική καταστροφή.

Πολλοί πιστεύουν πως αυτό, η οργάνωση των απλών ανθρώπων, είναι μια κατάσταση εφάμιλλης της ζούγκλας. Επίσης πιστεύουν πως δίχως την δύναμη του κράτους δε μπορεί να λειτουργήσει τίποτα σωστά. Το νέο φρούτο της εποχής βέβαια είναι πως και το κράτος έχει αποτύχει σ αυτούς τους τομείς και πως πλέον χρειάζονται οι ιδιωτικές εταιρείες για να το αντικαταστήσουν.

Αυτό που είδαμε όμως σε Πελοπόννησο και Εύβοια ήταν απλοί άνθρωποι χωρίς εκπαίδευση από κάποιον κρατικό φορέα να πολεμάνε και να καθυστερούν ή στην καλύτερη περίπτωση να σταματάνε την επέλαση της φωτιάς. Χαρακτηριστικές ήταν οι δηλώσεις κάποιων ανθρώπων που υπεράσπιζαν το χωριό τους με κλαδιά από δέντρα για μέρες και λέγανε πως αν βρισκότανε κάποιος κρατικός φορέας να τους δώσει ένα και μόνο κουβά νερό θα την είχανε σβήσει την φωτιά. Τελικά στο συγκεκριμένο χωριό μετά από μέρες μάχης με τη φωτιά και με την κούραση έντονη οι κάτοικοι υποχώρησαν και η φωτιά έκαψε τα πάντα.

Σε άλλο χωριό ένας κάτοικος πολεμούσε με ένα λάστιχο να σώσει το σπίτι του και όταν του κόψανε το νερό πήρε το κρασί από τη σοδειά του που είχε υποθηκευμένο σε βαρέλια στο υπόγειο του και με αυτό σταμάτησε την φωτιά.

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι απέδειξαν πως αν είχαν από ένα απλό πυροσβεστήρα ο καθένας θα είχαν σώσει τα σπίτια αλλά ακόμα και τα δάση που κατακάηκαν. Απέδειξαν επίσης πως ο μύθος πως το κράτος και οι εταιρείες είναι οι μόνοι που μπορούν να κάνουν τα πράματα να λειτουργούν σωστά είναι πλέον μύθος.

Η δύναμη του απλού κόσμου είναι ασύγκριτη όταν αυτός βέβαια αποφασίσει να κινήσει διαδικασίες και να πάρει την τύχη στα χέρια του.

Αυτά τα δυο γεγονότα πιστεύω σημάδευσαν το καλοκαίρι φέτος.

Στην Καλαμαριά αποδείξαμε πως οι έννοιες της ανθρωπιάς, της κοινωνικής αλληλεγγύης όχι μόνο δεν έχουν πεθάνει αλλά βρίσκονται σε υψηλό επίπεδο στα ανακλαστικά του απλού κόσμου.

Στην Πελοπόννησο και στην Εύβοια αποδείξανε στην Ελλάδα και ίσως στον κόσμο όλο πως αυτό – η οργάνωση των πολιτών μαζί με τα κατάλληλα μέσα είναι η ελπίδα της κοινωνίας μας για το μέλλον.

Κ.Π

Είναι μια νέα αγορά

"Ζουν, εργάζονται, καταναλώνουν, σπουδάζουν, ταξιδεύουν, κάνουν διακοπές. Ερωτεύονται, δημιουργούν φιλίες, οικογένειες, εταιρείες, περιουσίες, πολιτισμό. Είναι περισσότεροι από ένα εκατομμύριο ψυχές".

Στην αρχή της ανάγνωσης αυτού του κειμένου που προέρχεται από το κλαδικό περιοδικό Marketing Week αναρρωτιέσαι ποια είναι αυτή η πολύ ενδιαφέρουσα κατηγορία κοινού, έτοιμου να αποτελέσει στόχο των ανθρώπων του μάρκετινγκ. Στην αμέσως επόμενη σειρά ανακαλύπτεις ότι πρόκειται για τους μετανάστες. Και η εισαγωγή στο άρθρο αυτό, δεν οφείλεται στην γνωστή σε μένα ευαισθησία του αρθρογράφου, αλλά στο ίδιο το περιεχόμενο που ούτε λίγο ούτε πολύ, προτίθεται να πείσει τους ανθρώπους της πιάτσας ότι μπορούν να κάνουν πολύ καλές business, εάν αρχίσουν να συμπεριφέρονται στους μετανάστες σαν καταναλωτές. Η μεταστροφή είναι καταπληκτική. Οι μετανάστες από κλέφτες, δολοφόνοι, αμόρφωτοι, επικίνδυνοι ή ό,τι άλλο μπορεί να βάλει στο μυαλό του ο κάθε ευφάνταστος παραθυρολόγος της TV, ή ο αρθρογράφος της κάθε φυλλάδας, ξαφνικά, έχοντας δουλέψει σαν σκυλιά και έχοντας αποκτήσει ένα ικανοποιητικό εισόδημα, αποκτούν και μια εξαιρετική υπόσταση. Εχουν κατακτήσει την απόλυτη ιδιότητα κοινωνικής αναγνώρισης. Εγιναν επιτέλους καταναλωτές. Με την πιστωτική τους κάρτα, ή έστω με τα τσαλακωμένα μετρητά τους, γίνονται δεκτοί στους κόσμους των απανταχού The mall.

Το άρθρο αυτό, ανεξαρτήτως της στόχευσης και του περιεχομένου του, είναι ίσως από τα πιο ψύχραιμα και ειλικρινή με τον εαυτό τους άρθρα για τους μετανάστες που δημοσιεύτηκε σε μέσον απευθυνόμενο στο main stream κοινό. Tα στατιστικά στοιχεία που παρατίθενται είναι ψαγμένα, αυτοί που μιλούν είναι υπεύθυνοι γιατί ξέρουν ότι μιλούν σε εταιρείες με τεράστιους προϋπολογισμούς προβολής και όχι στο φοβικό, προβατοποιημένο κοινό των Μέσων. Οι αλήθειες είναι συντριπτικές. Οι μετανάστες στην ελληνική επικράτεια, κυρίως προερχόμενοι από την περιοχή των Βαλκανίων, είναι σε ποσοστά 60% απόφοιτοι μέσης και ανώτερης εκπαίδευσης, ήδη το 15% από αυτούς σπουδάζει στο πανεπιστήμιο και το 56,7% από αυτούς έχει ήδη αυτοκίνητο. Φαίνεται ότι οι πρώτοι που θα αγαπήσουν πολύ τους μετανάστες στη χώρα αυτή θα είναι οι marketeers.

Χρύσα Πανταζή

Άλλος ένας νεκρός μετανάστης

Άλλος ένας νεκρός μετανάστης (Καλαμαριά, 18-08-2007)

Με θλίψη και αγανάκτηση οι πολίτες, της Καλαμαριάς των προσφύγων και των δημοκρατικών αγώνων, έγιναν χθες το βράδυ μάρτυρες άλλης μιας τρομοκρατικής και ρατσιστικής εκδήλωσης βίας, με αποτέλεσμα τον θάνατο ενός μετανάστη στο κέντρο της Καλαμαριάς.

Καταδικάζουμε την αστυνομική βία που εξαντλεί την κατασταλτική της μανία απέναντι σε μικροπωλητές-μετανάστες, που στη συγκεκριμένη περίπτωση είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο του άτυχου νέου.

Καλούμε τους πολίτες της Καλαμαριάς, που απ την πρώτη στιγμή αυθόρμητα καταδίκασαν την ενέργεια των αστυνομικών αρχών, να αντισταθούν στην ωμή χρήση βίας, σε μια πόλη που ποτέ δεν αντιμετώπισε προβλήματα απ την παρουσία εδώ και χρόνια των μεταναστών στην Καλαμαριά.

Τίποτα περισσότερο! Τίποτα λιγότερο!

Μόνο τα δικαιώματα μας!

15 χρόνια τώρα οι μετανάστες αντιμετωπίζουν τον κρατικό ρατσισμό. Υπομένουν την υπερεκμετάλλευση από τους εργοδότες, την οικονομική αφαίμαξη από το κράτος και παραμένουν πάντα "ξένοι" για τους θεσμούς και την κοινωνία. Πολιτικά και κοινωνικά αποκλεισμένοι αποτελούν τον καλύτερο, ίσως, δείκτη του επιπέδου της Δημοκρατίας μας, ενώ ταυτόχρονα καταδεικνύουν τα όρια και αυτού ακόμα του "ανθρωπιστικού αυτοκαθορισμού" της κοινωνίας μας.

4 νόμοι για τους μετανάστες μέσα σε 8 χρόνια. 10άδες διατάγματα και εγκύκλιοι κι όμως… Οι μετανάστες αισθανόμαστε/ αισθάνονται "προσωρινοί", αβέβαιοι, χωρίς δικαιώματα.

· Πολλοί δεν έχουμε/ έχουν χαρτιά, γιατί κάθε απόπειρα νομιμοποίησης ήταν πιο ακριβή και πιο δύσκολη από την προηγούμενη. Παίρνουμε/ Παίρνουν τις άδειες πριν λήξουν ή ληγμένες!

· Οι μισθοί μας/ τους είναι χαμηλότεροι, οι υπερωρίες μας / τους απλήρωτες, τα ένσημα μας/ τους λιγότερα, αλλά οι εργοδότες δεν τιμωρούνται από την κυβέρνηση.

· Πολλοί ζούμε/ ζουν εδώ πολλά χρόνια αλλά τα ίσα δικαιώματα παραμένουν άπιαστο όνειρο.

· Δεν μπορούμε να εξηγήσουμε/ εξηγήσουν στα παιδιά μας/ τους, γιατί αφού γεννιούνται εδώ, μορφώνονται εδώ, ζουν εδώ, κι αυτή η χώρα είναι το μόνο "σπίτι" που ξέρουν, δεν δικαιούνται να παίρνουν την ελληνική υπηκοότητα.

Πάνω όμως στα δικά μας/ τους προβλήματα κάποιοι κάνουν "πάρτι" κερδών: το κράτος, τα ασφαλιστικά ταμεία, οι εργοδότες.

Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε άλλο αυτή την κατάσταση. Γιατί χαμένοι είμαστε εμείς οι μετανάστες, αλλά και οι έλληνες εργαζόμενοι και η νεολαία. Χαμένα είναι τα δικαιώματα όλων μας.

τι θα αλλάξει αν δεν κάνουμε τίποτα; Κι αν δεν παλέψουμε εμείς για τα δικαιώματα μας σήμερα, τότε τι θα βρουν τα παιδιά μας αύριο από μας;

Μέσα στο 2006 είδαμε μια σειρά σημαντικούς αγώνες μεταναστών και προσφύγων διεθνώς: την γενική απεργία των μεταναστών στις ΗΠΑ, την εξέγερση της δεύτερης γενιάς μεταναστών στην Γαλλία, τις απεργίες μεταναστών στην Μ.Ανατολή, τις καταλήψεις εκκλησιών και δημόσιων κτιρίων από πρόσφυγες στην Ιρλανδία, την Κύπρο, το Βέλγιο, την Γαλλία, την Δανία.

Πρόσφατα στην Ελλάδα είδαμε τον αγώνα των μεταναστών μικροπωλητών και τις κινητοποιήσεις για το πιστοποιητικό γέννησης των παιδιών των μεταναστών.

Βγαίνουμε στο δρόμο και ζητάμε:

· ελληνική υπηκοότητα σε όλα τα παιδιά μεταναστών που γεννήθηκαν εδώ.

· όχι στις ουρές, στα υπέρογκα παράβολα και τις ληγμένες άδειες.

· όχι στην ομηρία των ενσήμων. Η ασφάλιση είναι δικαίωμα του μετανάστη και παλεύει γι' αυτό, όμως η άδεια παραμονής του δεν μπορεί να εξαρτάται από τα …κέφια του εργοδότη του.

· όχι στη σύνδεση της γλώσσας με την άδεια παραμονής. Η μόρφωση πρέπει να είναι δικαίωμα και όχι διαβατήριο για λιγότερα δικαιώματα.

· χαρτιά για όλους.

· όχι στο ελάχιστο απαιτούμενο εισόδημα. Όταν θα εξαλείψετε την μαύρη εργασία θα δείτε ότι βγάζουμε /βγάζουν τα χρήματα για μια έστω φτωχή διαβίωση.

· ίσα δικαιώματα με τους έλληνες εργαζόμενους και νεολαία.

· δημόσια παιδεία για όλους

(από τη συνέντευξη τύπου με αφορμή την Πανελλαδική Μέρα Δράσης για τη Νομιμοποίηση και την Κοινωνική Εξίσωση των Μεταναστών και την ψήφιση του νέου Μεταναστευτικού Νόμου,9-2-07).

Καλαμαριά 19-08 2007

“ΔΙΕΞΟΔΟΣ”

Κίνηση πολιτών της Καλαμαριάς

για τον πολιτισμό και την πόλη

ΟΔΗΓΙΕΣ ΧΡΗΣΗΣ: Μικρές Αγγελίες.

ΟΔΗΓΙΕΣ ΧΡΗΣΗΣ: Μικρές Αγγελίες.

Αγαπητοί αναγνώστες,

Οι συναντήσεις μας θα αφορούν οδηγίες χρήσης, παντώς τύπου συμβατών και ασύμβατων καταστάσεων της ελληνικής και μη πραγματικότητας –Μιας και η ζωή μας είναι γεμάτη με οδηγίες χρήσης και πρακτικής, για όλα τα πράγματα, εκτός από εκείνα που έχουν πραγματική σημασία.

Αυτή η στήλη είναι αφιερωμένη σε όλους εκείνους που πρόσφατα τόλμησαν το εγχείρημα της οικονομικής ανεξαρτησίας, αλλά και σε εκείνους που βρέθηκαν προ εκπλήξεως...

Aς μιλήσουμε λοιπόν, για την έυρεση εργασίας μέσα από τις μικρές αγγελίες. Πόσοι από εσάς δε τελειώσατε το σχολείο ή τις εκάστοτε σπουδές, μιαν ωραία πρωία, ενταγμένοι, μη οικειοθελώς, στην κοινωνική κατάσταση που λέγεται ανεργία; Όποιος βρέθηκε ποτέ να πίνει καφέ κάπου κεντρικά, πρωί και με μια εφημερίδα στο χέρι, ξέρει ακριβώς τι ενοώ. Τις φιγούρες αυτές θα τις συναντήσετε συνήθως γύρω στις οκτώ και μισή το πρωί, να πλησιάζουν διστακτικά το περίπτερο και να ζητάνε γνωστότατη τοπική εφημερίδα, με αγγελίες, της οποίας το όνομα...μου διαφεύγει. Τη λέξη «φιγούρα» δε τη διάλεξα τυχαία. Πρόκειται για φίγούρες ανθρώπων, που ζουν σε ένα παράξενο κενό στο χρόνο και τη ζωή. Βρίσκονται σε έναν τόπο όπου κάθε ελεύθερη ώρα προσθέτει στην σκλαβιά της μη-δυνατότητας. Και δεν μιλάω μόνο για την οικονομική διάσταση των πραγμάτων, παρόλο που είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της καθημερινής μας ψυχικής ηρεμίας. Ο άνεργος, βρίσκεται μόνιμα στην αρχή ενός δρόμου. Περπατάει χωρίς να πηγαίνει πουθενά.

Αυτές τις φιγούρες λοιπόν, θα συμβεί να τις συναντήσετε συνήθως σε κεντρικά μέρη, όπως η Αριστοτέλους, βολική για όλες σχεδόν τις μετακινήσεις, εντός πόλης με λεωφορείο, μιας και ο υποψήφιος σπάνια έχει τη δυνατότητα ιδιοκτησίας μεταφορικού μέσου. Έχουν μια παράξενη αγωνία στο πρόσωπο, που κυμαίνεται μεταξύ αιδιοδοξίας και απόλυτης δυστυχίας. Αυτή η σχέση είναι ανάλογη πάντα, με τη διάρκεια της άκαρπης αναζήτησης. Γιατί, μη γελιόσαστε...κανένας δε βρήκε ποτέ καλή δουλειά από εφημερίδα. Ίσως να υπάρχει κάποιος κρυφός κώδικας μεταξύ των... αγγελιοφόρων, να προσφέρουν πάντα πολύ-πολύ λιγότερα από αυτά που διαφημίζουν. Το ταξίδι που έχει αρχίσει στην Αριστοτέλους, συνήθως ακολουθεί προδιαγεγραμμένη πορεία προς τα Δυτικά, σε ύποπτα γραφεία που προσφέρουν ακαθόριστες υπηρεσίες, με ύποπτα ακαθόριστες συνθήκες εργασίας και υποσχέσεις για ασυνήθιστα μεγάλες απολαβές. Ο τυχερός, θα κάνει και μια βόλτα προς την Καλαμαριά ή θα δει και λίγο θάλασσα, ανάμεσα σε χιλιάδες καφετέριες που ζητούν κοπέλες, εμφανίσημες που να μπορούν να δουλεύουν απεριόριστες ώρες και που δεν έχουν ανάγκη κι από αυτό το ποταπό πράγμα που λέγεται χρήματα, βρε αδερφέ! Όλα αυτά, πριν καταλήξει το ταξίδι του στο σπίτι ιδρωμένος, διψασμένος και καθ’ όλα ηττημένος. Φυσικά δε, έχοντας ξοδέψει περίπου πέντε πολύτιμα ευρώ στη διάρκεια αυτής της εξόρμησης. Όλα αυτά επιβεβαιώνουν έναν πολύ απλό κανόνα: Στην εφημερίδα βάζουν αγγελία μόνο αυτοί που δεν πληρώνουν και οι αγγελίες τους αποτελούν μόνιμη στήλη και πηγή εισοδήματος για τις εκάστοτε εφημερίδες. Οι ελάχιστες εξαιρέσεις αποτελούν το απαντητικό τηλεφώνημα που μας πληροφορεί ότι, δυστυχώς, η θέση καλύφθηκε περίπου εφτά λεπτά μετά την δημοσίευση τις αγγελίας. Εχω λοιπόν, να σας προτείνω τα εξής:

Οδηγίες χρήσης για εύρεση εργασίας:

1) Να αντιμετωπίζετε κάθε τηλεφώνημα με άκρα δυσπιστία και περηφάνια. Άνεργος δε θα πει θύμα.

2) Ποτέ μην ανταποκρίνεστε σε γραφεία ή άτομα που δεν σας δίνουν πληροφορίες για τη θέση από το τηλέφωνο. Είναι μαθηματικά βέβαιο, πως ο κόπος σας θα πάει χαμμένος.

3) Ούτως ή άλλως, επιβεβαιώνεται ο κανόνας ότι μόνο οι γνωριμίες μπορούν να σας οδηγήσουν εκεί ή κάπου εκεί που θέλετε. Εάν λοιπόν ανήκετε στους επαναστάτες συνείδησης και η οικογένεια δεν μπορεί να σας βοηθήσει, φροντίστε να περικυκλώνεστε από ανθρώπους του συναφιού στο οποίο θα θέλατε να ανήκετε. Η ηλικία και η τωρινές σας ικανότητες δεν είναι ανάγκη να σας περιορίζουν. Μπορεί να αποκομήσετε πολύτιμη σοφία από μεγαλύτερους ανθρώπους και αρκετή αυθεντικότητα από τους νεότερους. Η ζωή η ίδια θα σας οδηγήσει σε ανθρώπους και ευκαιρίες.

4) Κάντε μια έρευνα αγοράς, μιλόντας με ανθρώπους που εργάζονται στον τομέα σας. Εαν δε γνωριζετε το μέγεθος της πίτας, πώς θα γνωρίζετε τί σας αναλογεί;

5) Τελικά, ένα καλό βιογραφικό, ένας Χρυσός Οδηγός και τα κατάλληλα στέκια, μπορεί να σας φανούν απείρως πιο χρήσιμα από την εφημερίδα της Πέμπτης.

6) Κρατάτε το μυαλό και τα αυτιά σας ανοιχτά! Ποτέ δεν ξέρετε πού και ποιός μπορεί να ψάχνει άτομα σαν κι εσάς.

7) Τέλος, ποτέ μην υποτιμάτε τον εαυτό σας, τις ικανότητές σας και κυρίως τα όνειρά σας. Το ταξίδι μπορεί να είναι μακρύ και δύσκολο αλλά κρύβει πολύτιμες εμπειρίες.

Καλή επιτυχία!

Στέλλα Παπαδοπούλου